Home    O projekcie    Kontakt   

Artyści

Mirosław Bałka
1958 r. – urodzony w Warszawie
1985 r. – Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie
Mieszka i pracuje w Warszawie.
Jeden z najwybitniejszych polskich rzeźbiarzy oraz twórca instalacji wideo. Jego prace są ściśle powiązane z osobistymi wspomnieniami, w których skupia się na katolickim wychowaniu i wspólnych doświadczeniach historii Polski, a także na największych zbrodniach ludzkości, dokonanych w XX wieku. Minimalistyczne rzeźby i instalacje z prostych materiałów, zazwyczaj codziennego użytku, jak popiół, filc, kamienie, sól, włosy, mydło, odnoszą się do kręgu podstawowych tematów, a mianowicie ludzkiej egzystencji. Ciało artysty odgrywa w jego sztuce również bardzo ważną rolę, jako środek przekazu pierwotnych doświadczeń i kolektywnych wspomnień oraz rytuałów. Poprzez kręcenie krótkich filmów wideo rejestruje momenty i sceny z życia codziennego, zwracając uwagę szczególnie na detale. Miejsce zasygnalizowane w filmie odgrywa bardzo ważną rolę, można je porównać do wyrzeźbionego dzieła. Jego prace prezentowane są w największych międzynarodowych kolekcjach sztuki.

 

Michael Blum
1966 – urodzony w Jerozolimie
1988 – Uniwersytet Paryski Sorbona
1992 – Krajowa Szkoła Fotografii, Arles
Mieszka i pracuje w Wiedniu i Montrealu.
Michael Blum to artysta wyrażający swoją sztukę za pomocą różnych mediów: od fotografii, wideo, tekstów pisanych, instalacji aż po druk. Po studiach historycznych i fotograficznych poświęcił się przede wszystkim swojej pasji filmowej, instalacji oraz pisarstwu. W pracach odkrywa na nowo, ale z lekką nutą krytycyzmu, dzieła kultury i historii. Jego ostatnie projekty to m.in.: „A Tribut to Safiye Behar” – muzeum poświęcone sekretnej kochance Mustafy Kumala Atatürka, wystawiane na 9. Biennale w Stambule w 2005 roku.

 

Damir Nikšić
1970 – urodzony w Bośni i Hercegowinie
1995 – Akademia Sztuk Pięknych w Sarajewie
Mieszka i pracuje w Bośni i Hercegowinie.
Damir Nikšić to artysta pochodzący z Sarajewa, którego prace wideo i instalacje często dedykowane są orientalizmowi z psychologii kulturowej i międzykulturowej. To członek i założyciel znanej grupy artystycznej MAXUMIUM zrzeszającej młodych artystów z Sarajewa, których wizualna ekspresja w tworzeniu jest rozpoznawalna przez kontekst sztuki współczesnej. Najbardziej znaną pracą Damira Nikšića jest film wideo zatytułowany "If I wasn’t Muslim" z 2005 roku.

 

BOOT_audiovisual
Pavel Mrkus
1970 – urodzony w Melnik, Czechy
1995 – Akademia Sztuki, Architektury i Wzornictwa w Pradze
1991 – Politechnika, Stoke on Trent, Anglia
1999 – Uniwersytet Karola w Pradze, Wydział Teologii
Daniel Hanzlik
1970 – urodzony w Teplice, Czechy
1995 – Akademia Sztuki, Architektury, Wzornictwa w Pradze
2008 – powstanie grupy w Pradze
BOOT_audiovisual to duet artystyczny, który tworzą Pavel Mrkus i Daniel Hanzlík. Audiowizualne spektakle z muzyką elektroniczną oraz sztuką cyfrową to specyficzne instalacje tej grupy. BOOT_audiovisual realizuje swoje audiowizualne i interaktywne przedsięwzięcia najczęściej w przestrzeni publicznej. Ich projekty powstają na podstawie różnych parametrów fizycznych i wirtualnych środowiska, a co za tym idzie, także jego interpretacji.

 

Vlasta Delimar
1956 – urodzona w Zagrzebiu
1977 – Szkoła Sztuki Stosowanej w Zagrzebiu
Mieszka i pracuje w Zagrzebiu.
Vlasta Delimar pojawiła się na scenie artystycznej pod koniec lat 70. XX wieku. W swojej twórczości skupia się głównie na performancach i fotografii, stosuje też instalacje i sztukę wideo. Działalność artystyczna Vlasty Delimar jest nierozerwalnie związana
z historią jej życia. W jej aktywności twórczej własne ciało jest głównym nośnikiem treści artystycznej. Odwołując się do siebie samej – ciała i osobistych doświadczeń – Vlasta Delimar skupia się wokół problematyki genderowej, tożsamości, seksualności, komunikacji i problemów wzajemnych relacji, dzięki którym wkraczają one w szerszy kontekst społeczny. Jej prace charakteryzują się erotyką zakotwiczoną w cielesności, bezpośredniością i szczerością, dzięki czemu prowokują i konfrontują, pozostając realistycznymi i pełnymi życia. Dotychczas pokazywane były podczas licznych wystaw indywidualnych i zbiorowych. Od 1972 roku zorganizowała ponad 30 performance’ów na całym świecie, m.in. w Glasgow, Pittsburghu, Klagenfurcie, Londynie, Sarajewie, Belgradzie, Zagrzebiu, Grazie, Trieście, Celje, Lyonie, Quebecu, Kioto, Buffalo, Lublanie. Od 2006 roku jest kierownikiem artystycznym organizacji „Moja ziemia” skupiającej artystów w chorwackiej miejscowości Štaglinec. Przygotowuje międzynarodowe spotkania artystyczne.

 

Harun Farocki
1944 – urodzony w Nowym Jicin
1968 – Niemiecka Akademia Filmu i Telewizji w Berlinie
Mieszka i pracuje w Niemczech.
Harun Farocki to przede wszystkim twórca filmowy, który ma na swoim koncie fabuły, filmy kompilacyjne, montażowe, dokumenty zrealizowane w poetyce kina bezpośredniego, a także eseje filmowe. Od wielu lat jest ważną postacią wśród artystów związanych ze sztuką wideo. To osobowość niezwykle interesująca w świecie dokumentu filmowego. Farocki zdołał wypracować formę, która przekracza ograniczenia kina i literatury. Stylistykę klasycznego dokumentu przełamuje akcentem poetyckim, tworząc wielopłaszczyznowy audiowizualny krajobraz. Artysta nie ogranicza się jednak tylko do filmu. Jest także dziennikarzem, współtwórcą niemieckiego pisma „Filmkritik”, teoretykiem mediów, archiwistą, autorem instalacji.

 

Martin Polák i Lukáš Jasanský
Martin Polák
1966 – urodzony w Pradze
1992 – Wydział Filmowy i Telewizyjny Akademii Muzycznej w Pradze
Lukáš Jasanský
1965 – urodzony w Pradze
1992 – Wydział Filmowy i Telewizyjny Akademii Muzycznej w Pradze
Fotograficzny duet Martin Polák i Lukáš Jasanský istnieje od końca lat 80. XX wieku. Jego celem jest tworzenie graficznych cykli, które mają swobodnie dokumentalny charakter, ale każdy fakt osadzony jest w różnych ramach konceptualnych. Ten artystyczny tandem celowo pomija procedury, kryteria i wartości wspólne dla fotograficznego kodu i próbuje zawładnąć zdjęciem bez żadnych wytycznych. Według Poláka i Jasanskiego oceny, zdjęcie ma służyć twórcy, ma być konceptualnym narzędziem do tzw. zniekształcenia, by łatwiej ustalić granice między rzeczywistości, a iluzją.

 

Šejla Kamerić
1976 – urodzona w Sarajewie, Bośnia i Hercegowina
1996 – Akademia Sztuk Pięknych, Sarajewo
Mieszka i pracuje w Sarajewie i Berlinie.
Bośniacka artystka Šejla Kameric należy do kręgu młodych artystów bałkańskich, których prace odzwierciedlają dramatyczne przeżycia wojenne. W swojej pracy opiera się na własnych doświadczeniach – dorastania w czasie wojny. Ten biograficzny fakt znacznie określa postawę artystki wobec rozumienia i praktykowania sztuki. Obserwacja szczególnych warunków indywidualnych i historycznych zwróciła uwagę artystki na poszukiwanie strategii, aby połączyć pozornie niezwiązane ze sobą obrazy rzeczywistości społecznej poprzez ułożenie wyraźnych znaków. Šejla Kamerić zdaje sobie sprawę z możliwości sztuki, ze stworzenia niewielkiej części, tak by przekazać jak najbardziej wyczerpujące spostrzeżenia.

 

Szabolcs KissPál
1967 – urodzony w Budapeszcie
2007 – DLA doktorat, Budapeszt
1998 – Akademia Sztuk Pięknych w Budapeszcie (podyplomowe) Departament Intermedia
1994 – Akademia Sztuk Pięknych w Budapeszcie (podyplomowe) Zakład Malarstwa
1992 – Akademia Sztuk Pięknych Cluj, Rumunia – magisterium
1992 – Akademia Sztuk Pięknych, Cluj, Rumunia
Mieszka i pracuje w Budapeszcie.
W swojej wielowymiarowej praktyce artystycznej pracuje z szerokim zakresem mediów, w tym z fotografią, wideo, instalacją i interwencją koncepcyjną. Poruszanie się na przecięciu nowych mediów i sztuk wizualnych, KissPál skupia się na kwestiach społecznych i politycznych na Węgrzech i w zakresie globalnym współczesnego społeczeństwa. Jego prace były szeroko przedstawione na arenie międzynarodowej w Europie, Azji i Stanach Zjednoczonych.

 

Zdena Kolečková
1967 –  urodzona w Uście nad Łabą, Czechy
1988–1994 – J.E.Purkyně University in Usti nad Labem, Wydział Edukacji Artystycznej
1993–1996 – Akademia Sztuki, Architektury i Wzornictwa w Pradze
Mieszka i pracuje w Uściu nad Łabą.
Zdena Kolečkova jest artystką, skupiającą się w całej swojej pracy na wizualizacji miejsca, w którym się urodziła, a także żyje i pracuje. Jak sama twierdzi, najwyraźniej znajduje się pod wpływem „jakiejś dziwnej obsesji”, bo jest zafascynowana niezachęcającym krajobrazem społecznym unoszącym się wokół miasta Uście nad Łabą. Jej praca cechuje się systematycznością podobną do długoterminowych badań socjologicznych i historycznych. Zgłębiając ogromnie złożone wydarzenia historyczne dotyczące przesiedlenia Niemców zamieszkujących Kraj Sudecki, artystka przeszukuje prywatne archiwa, szuka źródeł w niszczejącej architekturze, także w grobowcach – coś w rodzaju czerpania z miejskiego podziemia. Jest jedną z niewielu współczesnych czeskich artystek zaangażowanych w prawie obsesyjną pracę koncentrującą się wokół „zakazanego terytorium” interesów społecznych i politycznych.

 

Jiřĺ Kovanda
1953 – urodzony w Pradze
Mieszka i pracuje w Czechach.
Jest jednym z najwybitniejszych artystów konceptualnych na czeskiej scenie sztuki. Po raz pierwszy ujawnił się wraz z tzw. drugim pokoleniem czeskiego akcjonizmu pod koniec lat 70. XX wieku. Artysta znany jest z minimalistycznych akcji-interwencji, często tak subtelnych, że prawie niezauważalnych, które określa się mianem poetyckich z romantycznym rysem. To połączenie prostoty i asymetrii w jego interwencjach artystycznych pozwala na uchwycenie pewnej indywidualności i realności człowieka w społeczeństwie. W latach 70. przeciwstawiał się wielu traumatycznym przedstawieniom o zabarwieniu politycznym. Obecnie jest znowu aktywny w tworzeniu instalacji, malarstwa i widowisk, nadal dyskretnych i poetyckich, w których stara się znaleźć piękno w życiu codziennym, a także zaplanować przestrzeń, w której człowiek może rzeczywiście zaistnieć.

 

Michal Moravčik
1974 – urodzony w Bratysławie
1998 – Akademia Sztuk Pięknych i Wzornictwa w Bratysławie
Mieszka i pracuje w Bratysławie.
Michal Moravčik w swojej działalności artystycznej wykorzystuje i przetwarza tzw. estetykę socjalistyczną. Poszukuje nowej roli tej estetyki w zmienionym kontekście społecznym. Artysta parafrazuje oraz do pewnego stopnia rekonstruuje socjalistyczną popkulturę, operując gotowymi przedmiotami z okresu socrealizmu. Instalacje i environment Moravčíka mają zabarwienie polityczne w wymiarze emocjonalno-nostalgicznym. Artysta bada m.in. zjawisko równości społecznej, nacjonalizmu i eksterytorialności w regionie Europy Środkowej oraz – w odniesieniu do hegemonii politycznej – w kontekście globalnym. W poszukiwaniu różnych interpretacji społeczeństwa otwartego, artysta skupia się na relacjach społecznych i interakcji pomiędzy przestrzenią aktywną a odwiedzającym, tworzącym nowy kontekst dzieła sztuki.

 

Slaven Tolj
1964 – urodzony w Dubrovniku
1987 – Akademia Sztuk Pięknych w Sarajewie
Mieszka i pracuje w Dubrowniku.
Slaven Tolj w całej swojej artystycznej karierze jest wierny swojemu miejscu urodzenia, czyli Dubrownikowi. W tym mieście poświęca się działalności artystycznej i kuratorskiej. Bardzo znaczący wpływ na jego poglądy artystyczne miała głównie jugosłowiańska (obecnie chorwacka) niezależna scena lat 70. i 80. XX w., a zwłaszcza artyści, którzy prezentowali tendencje neokonceptualne oraz performerskie. Slaven Tolj w swoich działaniach artystycznych podejmuje zagadnienie scalania obiektu artystycznego z danym kontekstem społecznym. Od 1988 roku jest liderem warsztatów artystycznych Lazareti organizowanych w Dubrowniku zarówno przez miejscowych, jak i przez zagranicznych artystów. Do działalności w ramach warsztatów należy organizowanie wystaw, a także performance’ów, taniec i teatralny performance, wideo i filmowe projekcje. Slaven Tolj jest również organizatorem festiwali sztuki dramatycznej, znanych pod nazwą „Karenta”.

 

Mona Vatamanu & Florin Tudor
Mona Vatamanu
1968 – urodzona w Konstancy
Florin Tudor
1974 – urodzony w Genewie
Mieszkają i pracują w Bukareszcie.
Mona Vatamanu i Florin Tudor współpracują od 2000 roku. Ich praktyka artystyczna obejmuje różne media, w tym film, fotografię, malarstwo, performance i specyficzne projekty. Głębokie zainteresowanie architekturą jako repozytorium zarówno pamięci indywidualnej, jak i zbiorowej oraz jako znaku władzy komunistycznej leży u podstaw wielu projektów tego duetu artystycznego. W swojej twórczości Mona Vătămanu i Florin Tudor od dłuższego czasu w konsekwentnie poszukują śladów nieistniejącego już modernizmu i obserwują zmiany zachodzące we współczesnych miastach, koncentrując się przede wszystkim na Bukareszcie, w którym mieszkają.

 

Nives Widauer
1965 – urodzona w Bazylei
1986 – Uniwersytet w Bazylei
Mieszka i pracuje w Wiedniu.
Przez wiele lat Nives Widauer zajmowała się dwoma różnymi obszarami sztuki, które wpływały na jej twórczość i projekty. Z jednej strony, była zaangażowana w pracę z operą i teatrem – współpracowała przy tworzeniu projektów multimedialnych scenografii i od tej pory stała się integralną częścią jej pracy, z drugiej zaś, od początku 1990 roku w jej dorobku artystycznym pojawiły się filmy o pojedynczych kanałach, na dużą skalę (wideo) instalacje i obiekty z papieru, jak również prace fotograficzne i obiekty. W obu przypadkach Widauer konsekwentnie bada przejścia pomiędzy sztuką, literaturą i sztuką sceniczną. Język i obraz, tekst i animacja, czas i przestrzeń to parametry, które bada. W ten sposób świadomie zaciera granice między gatunkami sztuki, jak w zestawie prac wideo, w których ma na celu ustalenie związku między pismem a wizualizacją. 

 
 
 



FUNDUSZE EUROPEJSKIE DLA MAŁOPOLSKI.

Cykl GALICJA. TOPOGRAFIE MITU realizowany w ramach projektu pn.
„Sztuka współczesna narodów dawnej monarchii austrowęgierskiej”. Projekt jest współfinansowany
przez Unię Europejską? w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013.